30-06-05

On the floor

Sinds kort kan Tristan op zijn eigen houtje in de zetel klimmen. Op zich wel leuk ware het niet dat hij dan steeds de behoefte heeft om er ook nog eens gekke toeren in uit te halen. We zijn dan ook constant bezig met hem op zijn vingers te tikken dat hij niet mag staan in de zetel. Nu heeft hij ook altijd de neiging om op het randje van de zetel te gaan zitten. Wij doorstaan dan zowat zeven angsten en verplaatsen hem dan. Gisteren was hij dus weer bezig. En wat we vreesden gebeurde dan ook. Hij viel met zijn hoofd eerst pardoes over de armleuning de grond op. Zijn kleine lijfje viel achterover en bleef hangen op het bijzettafeltje. Het zag er niet comfortabel uit. Hij schreeuwde zo hard hij kon en Veerle en ik spurtte naar hem toe. Mijn hart ging tekeer alsof het uit mijn borst wou springen. Ik greep hem vast en wou hem naar me toe trekken maar op hetzelfde moment trok Veerle hem tegen zich aan. Het was haast vechten om onze kleine zielepoot het eerst vast te kunnen nemen. (Toch wel Grappig).
Uiteindelijk viel het nog goed mee. Buiten een blauw-gele plek op zijn voorhoofd is er niets van te zien. Een geluk dat die kleine kinderen nog in alle richtingen plooien. Als ik in zulke positie zou liggen dan liep ik vandaag niet meer rond denk ik.
Na zo een voorval zou je denken dat hij zijn lesje geleerd had. Maar neen, een half uur daarna was hij alweer net hetzelfde aan het proberen. Het is toch een straffe man hoor, onze zoon.

09:53 Gepost door papa | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

On the floor Als je kinderen hebt weet je pas echt wat dat is : " HOUDEN VAN"

Gepost door: Luts Nicole | 30-06-05

De commentaren zijn gesloten.