30-06-05

On the floor

Sinds kort kan Tristan op zijn eigen houtje in de zetel klimmen. Op zich wel leuk ware het niet dat hij dan steeds de behoefte heeft om er ook nog eens gekke toeren in uit te halen. We zijn dan ook constant bezig met hem op zijn vingers te tikken dat hij niet mag staan in de zetel. Nu heeft hij ook altijd de neiging om op het randje van de zetel te gaan zitten. Wij doorstaan dan zowat zeven angsten en verplaatsen hem dan. Gisteren was hij dus weer bezig. En wat we vreesden gebeurde dan ook. Hij viel met zijn hoofd eerst pardoes over de armleuning de grond op. Zijn kleine lijfje viel achterover en bleef hangen op het bijzettafeltje. Het zag er niet comfortabel uit. Hij schreeuwde zo hard hij kon en Veerle en ik spurtte naar hem toe. Mijn hart ging tekeer alsof het uit mijn borst wou springen. Ik greep hem vast en wou hem naar me toe trekken maar op hetzelfde moment trok Veerle hem tegen zich aan. Het was haast vechten om onze kleine zielepoot het eerst vast te kunnen nemen. (Toch wel Grappig).
Uiteindelijk viel het nog goed mee. Buiten een blauw-gele plek op zijn voorhoofd is er niets van te zien. Een geluk dat die kleine kinderen nog in alle richtingen plooien. Als ik in zulke positie zou liggen dan liep ik vandaag niet meer rond denk ik.
Na zo een voorval zou je denken dat hij zijn lesje geleerd had. Maar neen, een half uur daarna was hij alweer net hetzelfde aan het proberen. Het is toch een straffe man hoor, onze zoon.

09:53 Gepost door papa | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-06-05

De kermis

Dit weekend was het kermis in ons dorp. Tristan zou maandag bij oma en opa blijven en zij planden natuurlijk een kermisbezoekje in. Ze verheugden zich er serieus op. Nu weten wij dat ons kleine ventje nogal snel bang is, zeker wanneer er nieuwe dingen hem tegemoet komen. Wij vreesden dus al een beetje dat het kermisbezoek bij Tristan niet in goede aarde zou vallen en daarom besloten we om zondag zelf met hem naar de kermis te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Zodra we nog maar in de buurt kwamen van het gejoel en de luide muziek begon de kleine al te swingen in zijn buggy. Hij leek er dus toch wel zin in te hebben. Na héél de kermis afgelopen te hebben besloten we dan om Tristan eens kennis te laten maken met de kermismolen (of paardenmolen). We plaatsten hem in een grote oranje brandweerwagen en weg was hij. De molen begon te draaien en het enige waar hij oog voor had waren de 2 grotere jongen die op de fietsen naast hem acrobatische toeren aan het uithalen waren. Mama en ik stonden daar als 2 gekken te zwaaien en te roepen naar hem maar hij had geen aandacht meer voor ons. Ik denk trouwens ook niet dat hij echt aandacht had voor de molen op zich. Enkel de grote jongens met hun fietsacrobatie konden hem bekoren. Tja, in ieder geval waren we toch tevreden dat het geen schreeuwpartij geworden was, maar of hij ooit echt paardenmolen fan zal worden daar heb ik toch zo mijn bedenkingen bij.

10:23 Gepost door papa | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-06-05

Het geslacht ...

Nog exact één week en we weten het geslacht van ons volgende kindje. Spannend! Niet dat het mij echt iets uitmaakt, maar toch. Ik herinner me nog héél goed dat moment bij Tristan. Toen werd alles zo concreet, dat was het moment dat het echt doordrong: "Ik word papa!". Nu ja, dat hebben we al gehad hé, t'is nu de 2de keer en je merkt toch dat dat héél anders verloopt. Bij de vorige zwangerschap konden we op elk moment zeggen hoever Veerle zat, nu is dat niet meer zo. Nu ben ik al blij als ik weet in de hoeveelste maand ze zit.
Neen, maar volgende donderdag komen we dus het geslacht te weten. Ik heb nog even getwijfeld of ik het wel wil weten. Bij Veerle bestond daar geen twijfel over. Ik heb zelfs overwogen om enkel mijzelf in de onwetendheid te laten. Ik denk echter niet dat dat lang zou duren.
In mijn familie hopen ze een beetje op een meisje denk ik. Dat zou nl het eerste meisje zijn in de familie. Tja, we zullen zien. Eén ding is zeker: Ik zal het snel weten, maar zij niet.

17:12 Gepost door papa | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Een eigen wil!

Tristan is ondertussen bijna 21 maanden. Het is een héél braaf ventje maar soms kan hij toch wel zijn eigen willetje hebben. Zo heeft hij onlangs een nieuwe pet gekregen van zijn oma. Een blauw-groene met Winny The Pooh tekening. De pet is nog veel te groot maar hij vindt ze wel geweldig. Als hij ze in het vizier krijgt dan moet en zal hij ze hebben.
Nu had ik hem gisterenmorgen bij de onthaalmoeder achtergelaten (met pet) en zo is hij daar dan beginnen te spelen. Rond de middag wou de onthaalmoeder hem dan te slapen leggen maar toen ze zijn pet wou afnemen was het groot alarm. Hij wou niet slapen zolang hij zijn pet niet op had. En zo geschiedde het... Tristan in zijn bed met op zijn hoofd nog steeds zijn fantastische Winny The Pooh petje. Zelfs toen de onthaalmoeder de pet wou afdoen tijdens zijn slaap kon het niet baten. Hij werd er gewoon wakker (en boos) van.
Grappig toch hé, dat kleine kereltje.

14:44 Gepost door papa | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-06-05

Kannibalen

De kleine heeft gisteren zijn eerste vechtpartij meegemaakt. Toen ik hem gisteren ging afhalen bij de onthaalmoeder had hij op beide armen tandafdrukken staan. Volgens de onthaalmoeder was Tristan héél rustig met een speeltje bezig toen twee van de andere kindjes besloten dat zij net dat speeltje moesten hebben. Ze hebben hem dan maar gewoon met twee aangevallen en elk in 1 arm gebeten. Ons arme kleine jongetje heeft gisteren de hele avond wijzend naar één van de plaatsen rondgelopen, "pijn" zei hij dan.

Tja, zulke dingen gebeuren zeker hé. Ik heb er geen drama van gemaakt. De mama van één van de kinderen vroeg me al of ik haar voor het gerecht wou trekken (Als grap natuurlijk). Neen, ik moest er eigenlijk zelf wel een beetje om lachen. Zolang dit eenmalig blijft natuurlijk. Als ik nu ga merken dat dit regelmatig gebeurt dan moeten die ouders daar toch wel echt iets aan doen. Maar ja, laat ons hopen dat het maar eenmalig was.

09:46 Gepost door papa | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-06-05

Het begint,

Het potje staat nu al een hele tijd bij ons in de badkamer. Af en toe plaatsen we Tristan erop en dan heeft hij de grootste lol. Een paar dagen geleden ging hij er dan uit eigen initiatief op zitten en ik zag gewoon op zijn gezichtje dat er iets aan het gebeuren was (Begrijp je?). En inderdaad een minuutje later kwam er een lekker geurtje ons tegemoet. Ik moet zeggen dat ik toch wel een beetje trots was op mijn kleine zoontje. Het was dan wel met broek aan maar toch, hij heeft wel duidelijk door waar het voor moet dienen. Wie weet, misschien zijn we wel van de pampers af tegen de tijd dat onze volgende spruit eraan komt. Dat zou echt wel mooi zijn.

11:29 Gepost door papa | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-06-05

Smerig ...

Vorige week zaterdag hebben we thuis even een echt smerig moment beleefd. Met dat hete weer hadden we Tristan zonder slaapzak en zonder body laten slapen. Anders ligt dat ventje daar emmers water te zweten. Nu, omdat we weten dat die standaard pampers niet zo goed opblijven zonder body hadden we hem dan maar zo een broekje aangetrokken. Je kent ze wel, van die pampers zonder klitteband die je als een onderbroekje moet aantrekken. Nu, Tristan had daar goed in geslapen, dat was geen probleem, maar toen ik hem 's morgens ging ophalen was dat broekje half afgezakt en natuurlijk had meneer net op dat moment zijn broek (of eerder net niet zijn broek) vol gedaan. Laat me zeggen, het was geen mooi zicht, alles hing gewoon vol! Zijn shortje en t-shirt waren volledig doordrenkt met ... Zijn matrashoes, matras beschermer, bedrand, alles, maar ook echt alles had een nieuw kleurtje. Ik vertel het u nu, dat is geen fijne manier om wakker te worden. Het toppunt van de zaak was dan nog dat we aan het huis aan het werken zijn en de wasmachine dus tijdelijk buiten gebruik is. Ik kon dus om zeven uur 's morgens met een wasmand vol met besmeurde lakens en kleren naar mijn ouders rijden. Fijne manier om het weekend te beginnen ...

10:02 Gepost door papa | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |