27-07-05

Een eigen leven

Veerle haar buik begint een eigen leven te leiden. Wanneer we 's avonds voor TV zitten dan kan je haar buik zien bewegen. Het kindje is dan duidelijk wakker en volop aan het bewegen. Als ik mijn hand dan op Veerle's buik leg dan wordt het weer stil. Héél soms kan ik eens iets voelen bewegen maar het is net of het kindje weet dat een vreemde hand op mama's buik ligt. Hmm, de baby is er nog niet en het moet mij al niet meer ... Straf hé.

13:19 Gepost door papa | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-07-05

verlof

Ik heb nu een weekje verlof.  Als je het verlof kunt noemen tenminste.  Ik zal deze week fysiek harder afzien dan op kantoor.  We hebben 2 jaar geleden immers een huis gekocht en daar heb je nu eens altijd werk aan.  Als het ene afgewerkt is dan begint het volgende en zo komt er nooit een einde aan. <br>
 
Ik ben geen werkman en dat werd maandag nog maar eens bewezen.  Ik heb namelijk een zwakke enkel en toen ik van een trapje afstapte heb ik die dan nog maar eens omgeslagen.  Ik ben toen op de grond gaan liggen kreunen van de pijn.  Veerle en mijn vader keken me vragend aan.  En ik, die eerst had liggen opscheppen over de man als superieur ras (tov de vrouw dan), zag alles bijna zwart worden voor mijn ogen van de pijn.  Braakneigingen, draaiingen, the works.  Goed begin van mijn werkweek.  Maar ja, het is nu dinsdag avond en ik heb vandaag toch nog niets gebroken.  Keep it up zou ik zo zeggen ...
 
 
 
 
 
 

22:39 Gepost door papa | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-07-05

Klein.

Gisteren zijn we op kraambezoek geweest. De kleine die we gingen bezoeken is 54 cm en weegt meer dan 4 kilo. Met die maten verwachtte ik me dus aan een serieuze baby. Maar toch, als je dat prutske daar dan zo zag liggen dan was hij toch zo klein en teder. Ik kan me haast niet meer voorstellen dat Tristan ooit zo geweest is (en die was dan nog een stuk kleiner en lichter). Je zou dan bijna zeggen: Inpakken hoeft niet, ik neem hem zo wel mee!
Wij zullen nog even moeten wachten op onze nieuwe spruit. Eind november! Dat lijkt nog zo lang! We hebben echter nog veel werk voor de boeg. We moeten nog beginnen met het geboortekaartje, met de doopsuiker, met de babykamer, met de babylijst, ... Ai, als ik het zo opsom dan begin ik er bijna van te zweten. Maar ja, volgende week hebben Veerle en ik verlof en dan gaan we erin vliegen.
En ondertussen kunnen we de grootouders nog wat nieuwsgierig maken. Want: Wij weten het, wij weten het, sliep sliep sliep!

12:49 Gepost door papa | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-07-05

Ik kan mezelf wel iets aandoen

Ons huis ligt er momenteel nogal rommelig bij. We zijn de berging aan het inrichten en dat neemt nogal veel tijd en werk in beslag. Er ligt nieuwe vloer in, we hebben stopcontacten verplaatst, muren uitgebroken, ... Nu heb ik dit weekend behangen. Ze begint stilletjes aan af te geraken. We hadden nog een aantal potten verf staan en ik ging die eens uit de kelder halen om te zien of we die nog kunnen gebruiken om de laatste hand te leggen aan ons bergingske.
En wat doe ik dan? Als stomme luierik moet ik dan natuurlijk die 5 potten allemaal op elkaar naar boven dragen. Met als resultaat dat ik struikel en één van die potten (degene die nog vol was natuurlijk) pardoes op de grond valt en open barst. Al die verf op mijn spiksplinternieuwe vloer. Ik heb gevloekt, geroepen, getierd, ... We hadden gekozen voor donkere voegen en daar moet dan natuurlijk een lichte verf op vallen. 3 UUR! 3 UUR! heb ik liggen te schrobben en vegen om die verf er terug af te krijgen. Gelukkig was het verf op waterbasis want anders dan had ik mijn vloer terug kunnen uitbreken denk ik.
Hmm, ik had me mijn maandagavond toch anders voorgesteld.

11:05 Gepost door papa | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-07-05

Peutertijd

De laatste tijd heeft Tristan heel graag dat we hem proberen te vangen. Wanneer we hem 's avonds in bad willen steken komt hij altijd voelen aan het water terwijl het in zijn badje loopt. Tot we de kraan dichtdraaien, dan is hij weg. Hij weet héél goed dat we hem dan in dat bad willen steken en daarom maakt hij zich zo snel mogelijk uit de voeten. Lachend en gieberend spurt hij dan door de keuken, maar zodra we hem gevangen hebben dan begint hij te schreeuwen. Hij zou dan natuurlijk liever hebben dat we de hele tijd achter hem aan lopen, maar zo werkt het natuurlijk niet hé.
Eens hij in bad zit dan is hij weer gelukkig, dan kan hij plonsen en zwemmen naar hartelust. Wij moeten ons dan altijd verschuilen achter een handdoek of wij zijn naar het einde toe net zo nat als hij.
Ja, onze baby is eigenlijk verdwenen, er loopt nu een levendige peuter met een eigen willetje door ons huis.

10:36 Gepost door papa | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |