26-08-05

We hebben het zitten!

Gisteren zijn we naar de gynaecoloog geweest. Daar hebben we eigenlijk minder goed nieuws gekregen. Veerle haar baarmoederhals was al ingekort. D.w.z dat haar lichaam zich stilaan aan het voorbereiden is op de bevalling. Dit is natuurlijk nog veel te vroeg want we zijn nog maar 28 à 29 weken ver.


Nu moet ze dus plat liggen, 2 uur in de voormiddag en 2 uur in de namiddag. Ze moet héél voorzichtig zijn. Als het na 2 weken niet beter is dan moet ze zelfs in het ziekenhuis opgenomen worden om longrijpende middelen toe te dienen.


Pfoe, dit gaat zwaar worden voor haar. Zij kan niet goed stilzitten. En daarbij komt nog dat wij al een peuter van bijna 2 jaar hebben rondlopen. Tristan zullen we dus naar de onthaalmoeder moeten doen en Veerle kan dan de hele dag in de zetel liggen. Dat weegt financieel ook zwaar door vrees ik. Nu ja, wat moet gebeuren moet gebeuren, we kunnen er niet onder uit. Als we dat moeten doen om een gezond kind te krijgen dat doen we dat gewoon.


Ik weet dus wat me de komende weken (maanden) te doen staat. Alles, ...

13:24 Gepost door papa | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-08-05

Allemaal ziek

Fijn toch, zo kinderen hebben. Zo heb je een privé bacteriën-vangertje. Tristan is dus vorig weekend ziek geworden. Het arme ventje moest overgeven en zag er echt maar slapjes uit. Hij kon niets binnenhouden, geen water, geen eten, niets. We maakten ons dus stillaan wel zorgen. Kinderen van zijn leeftijd drogen nl zeer snel uit, die hebben nog niet veel reserves. Wij konden dus zondag op zoek naar de dokter van dienst. Die vertelde ons dat het nog net niet zover was maar als het niet zou beteren dat we toch best naar spoed moesten gaan.We hebben hem dus de medicijnen gegeven die de dokter heeft voorgeschreven maar toch gaf hij nog over. De volgende morgen maakten wij ons dus klaar om naar het ziekenhuis te gaan. Veerle en ik zaten aan tafel en aten nog snel wat corn-flakes en daarna zouden we vertrekken. Tristan die wou niets eten maar toen hij die corn-flakes zag wou hij daar toch graag een hapje van. Voorzichtig lepelden we het bij hem naar binnen en wonder-boven-wonder bleef dat toch zitten. Vanaf dat moment leek hij weer aan de bovenhand en toen zijn we gelukkig toch niet naar het ziekenhuis moeten gaan. Oef, ik weet niet of ik dat had kunnen aanzien, onze kleine man aan een infuus.Die avond nog hing ik dan zelf ook boven de pot. Overgeven, diarree, mijn maag en darmen waren snel leeg. 2 dagen erna, was Veerle aan de beurt. Ha, het gelukzalige leven als ouder. Je krijgt toch zoveel terug van die kinderen (-;

13:08 Gepost door papa | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-08-05

Tussendoor

Ik heb eigenlijk niet veel te vertellen. Tristan is nog steeds dezelfde geweldige knul. Met Veerle en de zwangerschap is alles dik in orde en ook met mij is alles goed.
We moeten eens gaan voortmaken aan onze slaapkamer (behangen en verven) maar het fut is eruit. Ik heb ondertussen de berging en de kinderkamer al behangen en nu heb ik er even geen zin meer in. Toch neem ik mij voor om er deze avond terug in te vliegen. We zullen zien of het er van komt.

09:48 Gepost door papa | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

01-08-05

Zacht karakter

Naarmate Tristan ouder wordt merken we op dat hij een héél zacht karakter heeft. Hij stelt zich altijd heel afwachtend op en zal nooit alleen op avontuur uit trekken. We zien dit steeds vaker terugkomen, vooral wanneer hij met andere kinderen in contact komt. Geef hem een nieuw speelgoedje en de wereld gaat voor hem open. Zet hem samen met een onbekend kindje en hij heeft de grootste schrik.
Sommige kindjes hebben hier totaal geen last van. Die kindjes komen gewoon op Tristan af om met hem te spelen of te knuffelen. Maar Tristan houdt er niet van wanneer ze in zijn "personal space" komen. Op zo'n momenten dan maakt hij zich snel uit de voeten wat soms tot grappige scenarios kan leiden. Zo was er het meisje in de MacDonalds dat hem een kusje wou komen geven. Tristan kon daar niets beter op vinden dan het op een lopen te zetten. Of gisteren toen de kleine van mijn neef (11 maanden) hem eens van dichterbij wou bekijken, toen kwam er niets anders uit dan: "Papa, bang ...". Tja, ik hoop dat hij zijn sociale talenten nog een beetje gaat verfijnen. Anders gaat hij maar een asociaal ventje worden. Wij hopen dan ook dat wanneer hij binnenkort grote broer wordt dat die angsten een beetje gaan wegebben.

10:47 Gepost door papa | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |